شهروندان خوش حساب از شهرداری تالش تخفیف می گیرند

بیش از ۲ هزار پروانه تولید گیاهان دارویی صادر شد

یک نفر در ساحل چمخاله غرق و دو نفر مفقود شدند

“جهانگیری” ۳۰۰ میلیارد تومان در حوزه گردشگری به گیلان وعده داده است

راه‌اندازی سامانه جامع طلاق در گیلان

با ایجاد لندفیل جدید در رشت مخالفیم

جعفرزاده: دکتر رسولی در هیات کاراته موفق عمل کرده است/ تصویت کلیات ایجاد پروژه تجهیز و احداث پایگاه علمی کاراته در گیلان

اجرای دوره جانشین پروری پرستاری در گیلان

درخشش سوارکار گیلانی در جمع سه استان برتر کشور

استفاده از خودروهای تک سرنشین در سازمان حمل و نقل بار و مسافر ممنوع شد

استاد صمصام، تاریخ مجسم و معنادار گیلانیان در عرصه تلفیق موسیقی با مفاهیم دینی و مذهبی است

ضرورت حصول اطمینان در سرمایه گذار تالاب عینک

کد خبر: 7698 | تاریخ انتشار: ۱:۰۵:۵۵ - دوشنبه ۱۲ اسف ۱۳۹۳ | بدون نظر | چاپ |

جریان رفتن آیت الله گلپایگانی از خانه اش!

مؤمن در لغت از ریشه «امن» به معنای اعتماد کردن است. یعنی دیگران از مومن در امنیت اند و به مومن اعتماد دارند

زندگی مومن به صورتیست که نه تنها دیگران از دستش در عذاب و ناراحتی نیستند ، بلکه کاملا در راحتی هستند

داستانک:

زمانی که آیت الله گلپایگانی در خانه استیجاری به سر می بردند، روزی در یکی از مجالس عمومی، ضمن اینکه مشغول گفت و شنود با رفقا بودند، متوجه می شوند که صاحب خانه اش در آن جمع است و برای یکی از علما این مسئله را مطرح می کند که:”اگر شخصی خانه اش را به فردی محترم ، اجاره داد و پس از مدتی خودش به آن نیاز پیدا کرد ، در این صورت چه باید کرد؟!”

آیت الله گلپایگانی که دورادور این مسئله را می شنود به ذهنش خطور می کند که “شاید منظور صاحب خانه من هستم که او خانه اش را لازم دارد اما مأخوذ به حیا است که آشکارا بگوید خانه مرا تخلیه کن ، و چه بسا قلباً راضی به ماندن در آن خانه نباشد”.

به همین جهت پس از ترک مجلس به آن خانه نرفت ، بلکه به منزل یکی از رفقا رفت و برای همسرش پیام فرستاد: “غذایی که پخته ای به منزل فلانی بیاور”.

سپس منزلی تهیه کرده و خانه را تخلیه کرد

[هزار و یک نکته اخلاقی از دانشمندان-اکبر دهقان- ص ۵۶ به نقل از ره یافتگان ص ۳۷]

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

ارسال نظر

آوای رشت
شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷
اوقات شرعی

آخرین اخبار

دیجیتال سامانه